Fit-test-perikelen

Soms snap ik de meerwaarde van een vragenformulier niet.
Laat ik het iets beter formuleren.. ik snap de meerwaarde van sommige vragen niet.. Zoals.. wanneer ik mij aanmeld voor fitness, vragen als bent u : alleenstaand.. gescheiden… getrouwd.. wat is uw gezinssituatie en welke opleiding heeft u genoten…

Ik merkte tijdens het invullen van de vragenlijst dat mijn zonnige karakter overvallen werd door een wolk van irritatie.
Recalcitrant als ik soms kan zijn wilde ik de vragen niet beantwoorden, met als gevolg dat mij de toegang tot de volgende pagina niet verleend werd.
Met gezonde tegenzin de in mijn optiek niet terzake doende vragen uiteindelijk beantwoord en het formulier retour gezonden.
De volgende ochtend mijn tasje gepakt en vol goede moed naar de geplande fit-test, waar ik met de hakken over de sloot, op tijd arriveerde.
Na een vriendelijke voorstelling en een sportieve handshake kwam de reality-check.. Hoe oud ben je.. wat is je lengte en jaja ook het gewicht werd tot op de gram benoemd.
Mijn reactievermogen werd getest, die was niet best. Bij het horen van een toon moest ik een hupje maken, 1 voet iets naar voren en de ander iets naar achter.. Bij mij ging het als volgt.. TOON… euh Ow ja.. hupje.. voet naar voren en andere voet bleef min of meer op dezelfde plek staan..

Ik draaide mee in de mallemolen van de test met als pièce de résistance.. de fiets! Ik hees mij op het apparaat, zelfs met het zadel op de laagste stand moest ik mijn best doen om bij de trappers te komen. De boordcomputer werd ingesteld en mijn tocht begon. Nou vind ik fietsen sowieso al not my cup of tea, ik heb ooit een fiets aangeschaft omdat ik de kleur groen zo mooi vond, inmiddels 12 jaar later is mijn fiets bijna één geworden met zijn omgeving.. het mos groeit er weelderig op en de hedera omarmt hem met liefde..

Enfin.. de fietstest, ik maakte meters en het trappen ging stapsgewijs zwaarder. Voor de zekerheid toch een check of dit wel de bedoeling was en dat was het.. De meters gaan aan mij voorbij.. bij de 400 meter denk ik pfff.. met de auto gaat het sneller. “Gaat het goed? Lekker doorgaan totdat je niet meer kan” Hij moest eens weten.. mijn hart bonkt mijn lijf uit, mijn benen voelen bij iedere trap zwaarder aan, de lol sijpelt bij iedere zweetdruppel mijn lijf uit en uiteindelijk geef ik het op, donder tijdens het afstappen met een charmante zwaai bijna van de fiets en plof met mijn flesje water in een hoekje op een stoel.
Een oudere grote Surinaamse man komt voor mij zitten en meldt vol trots : “ik ben 6 weken bezig en al 6 kilo afgevallen” waarop ik reageer : Mooi! Dan kunt u weer lekker eten dit weekend! De man kijkt mij verward aan.. begint hartelijk te lachen en zegt “Nu je het zegt… !” Ik geef hem een knipoog en zeg… “Tja .. Indisch meisje”

fitisch

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: