Dag lieve kleine grote vriend..

Bobby was een jaar toen eerst Gizmo en een paar weken later Jessie bij ons kwam. Hij vond de twee nieuwkomers maar een hoop gedoe.
De twee pups vlogen elkaar met regelmaat in de haren, als echte mannetjes die hun plek moesten bepalen binnen de roedel.. Twee kleine driftige keffers die we letterlijk uit elkaar moesten trekken.. Het voordeel van kleine hondjes is dat je ze gelijktijdig op kunt pakken, in de lucht kunt houden en ze manend toe kunt spreken..
We besloten om Gizmo te laten castreren, ze werden maatjes voor het leven..

Kleine Jessie was de jongste van de 3 en is altijd wel een beetje pup gebleven. Als hij zich niet zo lekker voelde dan pakte ik hem op, hij klemde zijn voorpootjes om mijn bovenarm en drukte zijn hoofdje in mijn nek. Als hij naar de trimster was geweest, trilde hij als een rietje, uit zorg deden wij hem een hondenjasje aan waardoor het trillen stopte.
Wanneer ik aan het stoeien was met een van de andere hondjes dan kwam Jes naast mij staan, hij maakte zich wat groter en zodra hij het vermoeden had dat de andere hond iets te bozig op mij reageerde, kwam hij of tussen mijn benen of ging hij voor mij staan en begon te grommen..
Jes was het hondje wat naast mij liep en erg gefocust was op mij. Hij hield het zakje met snoepjes in zijn bek als we naar kantoor toe liepen… Als ik hem een stokje gaf ging hij op zijn achterpoten staan en hupte een rondje om vervolgens dankbaar het stokje in ontvangst te nemen, het tussen zijn voorpoten te klemmen en op te eten.
Hoewel de andere twee hondjes ons altijd aankeken draaide Jessie zijn hoofd steevast weg..
Als je hem dan vast pakte maakte hij zich lang en stijf, alleen zijn kop bewoog, altijd van je af.. nooit naar je toe..
Het was een echte “in-en onder” hond.. en lag vaak in mijn papierbak onder mijn bureau, maar je vond hem ook in een doos, koffer of tas… onder of op een kleedje/kledingstuk of schoenen en als de kerstboom er stond zat hij er met regelmaat onder..

Jessie kreeg last van zijn ogen, een Shih Zu kwaal.. en sinds een jaar of 2 functioneerde 1 oog niet meer.. Hij werd aanhankelijker naar mij en greep ieder bankmoment aan om dicht tegen mij aan te liggen. Hij propte zich in mijn knieholte en legde zijn hoofd op mijn knie..
De laatste tijd ging het niet zo goed met hem.. Inmiddels was hij ook blind geworden aan het andere oog maar kon nog prima de weg vinden in het huis en de tuin.. De laatste weken raakte hij een beetje de weg kwijt.. in het huis maar ook in zichzelf.. en voelde ik aan dat het zachtjes naar het einde liep..Hij kroop bijna in mij..
Ik zat gisteren op kantoor in Amsterdam.. een goede werkdag waarin veel gebeurde..
We zouden nog een hapje gaan eten.. totdat Herman belde en vertelde dat hij Jessie in het zwembad had gevonden..Een vreselijke ontdekking…
Een plek waar hij nooit kwam..
Hij was kennelijk echt de weg kwijt geraakt..

Wat een groot verdriet..
Alles wat 3 was is nu 2 geworden…
Het ochtendbroodje.. ach…

Lieve kleine Jes, wat gaan we je ongelooflijk missen..
De tranen vloeien hier nog even door..

6 gedachten over “Dag lieve kleine grote vriend..

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: