Reebruine ogen..

De doorsnee Fransoos is redelijk relaxed.. maar geef ze een auto op een landweggetje en ze voelen zich een Max Verstappen in een vrachtwagen. We komen ze niet vaak tegen, omdat deze wegpiraten toch veelal de voorkeur geven aan de minder kronkelige en hobbelige tussendoorweggetjes.. maar als we er één tegen komen..
Omdat we hier in een gebied zijn waar wat grotere markten niet echt om de hoek liggen, moesten we vandaag een kilometertje of 75 naar Piégut-Pluviers rijden om een markt te bezoeken. Op ons gemak, genietend van de herfstige omgeving, met af en toe een kleine verstoring door een Franse Max. Anderhalf uur later liepen wij met ons Frans mandje over de markt.

De markt is ruim opgezet en loopt door het hele centrum, het aanbod was divers.. van BH tot wasknijper, vis, vlees, kazen, groenten, Indiase kruiden, crêpes de keuze is reuze..
Als ik op zo’n markt loop verwacht ik veel Franstaligen, maar zodra er een andere taal, zeg Nederlands, gesproken wordt, is het even schakelen. Dit, aangevuld met Engels en je voelt je alsof je door een talenblender gehaald wordt.
We vulden ons mandje met overheerlijke mandarijnen uit Spanje en een iets te dure Miel de fleur du Perigord en ik scoorde nog een heerlijk zacht wijdvallend truitje uit Italië… Tevreden stapten wij de auto in op zoek naar een restaurantje voor een lunch. Hadden we natuurlijk ook in het dorp zelf kunnen doen, maar daar liepen toch teveel Nederlands- en Engelstalige menswezens.
2,5 Km verderop ploffen wij op het ietwat rommelig terra onder een verweerde parasol, maar… Qui se soucie de ça… (But.. who cares..)
We gaven de bestelling door en binnen niet al te lange tijd kregen we ons eten… Ik moet zeggen.. het zag er misschien wel een beetje als een allegaartje uit.. maar de smaak… Délicieux!
We genoten van de lunch en de rust..
Totdat deze in één klap verstoord werd door een groep vergrijsde wandelaars van een bepaalde leeftijdscategorie… Op zich hoeft dat natuurlijk niet erg te zijn, ware het niet dat men hardop bedacht een soort stoelendans te moeten houden en vervolgens vond dat een mannetje naast een vrouwtje moest gaan zitten.. kennelijk vanuit een soort van oer-balans of oerdrift.
Toen de serveerster uitlegde waaruit de Plat du jour bestond en niet zo snel het Engelse woord voor hert wist en dus “Bambi” gebruikte, was dit overduidelijk een cue voor een deel van het gezelschap om uit volle borst “ Twee reebruine ogen” te zingen..
Voor ons het teken om ons inmiddels schoon “gelikte” bord en dit kleine restaurantje voldaan te verlaten..

Advertenties

2 gedachten over “Reebruine ogen..

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: