Trein en ik

Sinds enige tijd wandel ik, met enige regelmaat,  door de hectiek van de grote stad. Iets wat ik op mijn 17/18de al had willen doen. En nu, ernstig veel jaren later, loop ik met mijn bureautje in de rolkoffer rustig om mij heen kijkend, omdat ik (nog) steeds op kan gaan in hetgeen wat om mij heen gebeurt, naar de plek van bestemming. Ik passeer mensen… nee, mensen passeren mij (mijn looptempo is niet zo hoog, ik ben zeg maar het 45 km karretje tussen de BMW’s) en ik schrik van de laag vliegende duiven, kijk nieuwsgierig naar de huizen, mijzelf afvragend wat er allemaal achter de gesloten deuren plaats vindt. Soms laat ik mijzelf meesleuren in de snelheid van het moment. Oftewel in de haast van de mens.
Het bewegen in een grote mensen massa heeft als tegenhanger de rust en stilte van de weilanden met grazende koeien. Een goede balans.
Kort geleden heb ik mijzelf getrakteerd op een heuse persoonlijke ov chipkaart met 40% korting op treinreizen tijdens de daluren. Voorheen struinde ik internet af op zoek naar kortingskaarten aangeboden door diverse winkelketens.
Nu, gewapend met mijn kaart en koffer, stap ik als een dappere dodo het treinend leventje in. Nog steeds ietwat stuntelig, mijn koffer glijdt zo nu en dan door het gangpad, versper ik nog steeds de doorloop op een roltrap, sta ik voor het verkeerde poortje braaf te wachten totdat het open gaat terwijl het poortje naast mij open staat… of zoek ik mij weer suf naar het treinkaartje omdat ik vergeten ben in welke zak of tasvakje ik het heb gestopt..ach.. het hoort ook wel een beetje bij mij. En de mensen om mij heen reageren daar weer op. Een meisje wijst mij op de mogelijkheid om het kofferje tussen 2 stoelen te plaatsen, een grote man biedt zijn hulp aan om mijn bureautje op wielen goed op de roltrap te zetten, een mevrouw attendeert mij er vriendelijk op dat ik voor het verkeerde poortje sta en de conducteur zegt “doe.maar rustig aan mevrouwtje”
Actie – reactie een fijne ontdekking dat de wereld ook nog lief kan zijn..
Ik app:
“Hotel geregeld hoor!”
En krijg terug:
👍
Jij bent er dan toch bij??
Of eh.. was dit voor mij bedoeld..”

Euhhh… de vraag kwam niet geheel onverwachts en mijn impulsieve ik typte snel:
“Hahaha euhhhhhh ik ga wel met je mee”
En ineens realiseer ik mij dat ik voor het aller allereerst zonder mijn manlief uit logeren ga.
Het is altijd andersom. Ik moet een beetje wennen aan de gedachte, vind het grappig dat ik zoiets nooit eerder heb gedaan of er maar überhaupt aan gedacht heb. Er was ook eigenlijk nooit een aanleiding voor.
Maar nu wel.
Ik pak mijn rolkoffer en voor deze keer een weekendtas met extra kleding, schoeisel en een te gevulde toilettas. Ik heb standaard teveel bij me en hoewel ik mijzelf iedere keer weer voorneem de volgende keer minder mee te nemen… enfin te veel dus.
De trein stopt en ik stuntel onhandig de trein in, bots tegen een deur en een haastig mens om oververhit op een stoel te ploffen.. let the journey begin..

img_20170221_004321

 

Advertenties

Een gedachte over “Trein en ik

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: