Knuffelstressssssss

Een foto van enige tijd geleden,
Ik, nog niet bewust van alles, wat er zich in de grote boze buitenwereld afspeelde.
Bezig zijn met dat hele kleine..
Kom maar lief knuffelpopje, stop je duimpje maar in je mond, dan duimen wij de dag door…
Had ik mijn pop een naam gegeven? Zou ze nog ergens zijn?
Verstopt in een doos of misschien wel in zo’n kist vol verhalen ergens op zolder bij mijn ouders..
Ze was zachtgeel met een puntmutsje waarmee ik zo lekker onder mijn neus kon kriebelen.
Haar gezichtje en handjes waren wat harder maar niet onaangenaam hard. Haar mondje had een gaatje waar ze haar duim in kon steken..
Mijn dochters hebben ook knuffels, de oudste, 2 beertjes, een panda en een witte met gekleurde oortjes, pootjes en her en der wat stukjes gekleurde stof..
De jongste een Pieter Konijn.. althans.. wat daarvan over is .. een hoofdje en een lapje stof wat ooit een jasje was waarin het konijnenlijf zat.
Hun knuffels voor life.. ze gingen (en gaan volgens mij nog steeds) overal mee. We waren er zo op gebrand, het hoorde bij één van de standaard vragen, heb je alles? Waar zijn je knuffels.. Beer, beer, konijn, check check..
Zo ook die ene keer..
In het vliegtuig klaar voor vertrek naar een vakantieland. Ineens.. een paniekerige stem van de oudste.. “Mijn beertjes!?!? WAAR zijn ze???” Dikke schrik, alle tassen werden in een rot tempo gecheckt , onder de stoel, in het bagagevak, bij elkaar, bij de buren.. niks.. “En Konijn?!?” De jongste meldde dat ze Pietertje in haar hand had.. De oudste daarentegen werd stiller en stiller, 2 donkere oogjes veranderden in waterlanders, lipjes begonnen zachtjes te trillen…..
Waar waren we geweest?? Ik somde de winkels op.. er was er nog eentje.. welke was de laatste toch.. Brillen!!!!!
Manlief sprong op en rende uit het vliegtuig, ons enigszins verbaasd achterlatend.. “Maaaammmm dadelijk vliegen we weg?!?!?” Ik stelde de meisjes gerust en hoopte dat het vliegtuig inderdaad niet zonder onze held zou vertrekken..
De stewardess fluisterde zachtjes “hij moet wel opschieten hoor..” ik stelde haar, maar eigenlijk meer mijzelf gerust door te zeggen “het komt goed”
De tijd tikte door, de stewardess keek een paar keer naar de deur en vervolgens, al zachtjes nee schuddend, mijn richting op..
Ik keek naar de oudste.. een wit gezichtje, duim in haar mond, oogjes naar de grond..
Een blik op mijn horloge.. beteuterde gezichtjes keken mij aan. Ik keek naar de stewardess.. ze tuurde de lange gang in… en ineens… verscheen er een lach op haar gezicht en onze held sprong het vliegtuig in, zijn armen gingen in de lucht en in zijn handen bungelden de beertjes!!!
Een diepe zucht van verlichting gonsde door het vliegtuig.. dochterlief snoof überblij aan haar beren..
Manlief plofte naast mij en opgelucht klikten de riemen “Fasten your seatbelts”

knuffels

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: