Mijn Oma, Mijn Indisch zijn..

Er was eens een Pingky. Pingky heette eigenlijk Verie maar omdat ze het 5de kind was kreeg zij de bijnaam Pingky. Pingky werd geboren en groeide op, met haar 3 zussen en 1 broer, in toenmalig Nederlands-Indië. Ze woonden in een groot huis, de baboe maakte schoon, kokkie kookte heerlijke Indonesische maaltijden en de nanny zorgde voor de kinderen. Het leven zag er mooi uit voor Pingky. Op 20-jarige leeftijd leerde zij Tijmen, een knappe Indische man, kennen. Pingky en Tijmen worden verliefd.. trouwen en samen krijgen zij 4 kinderen, 2 jongetjes en 2 meisjes. Het is een gezellige bende..
En met zijn allen rolden zij naar een happy end toe…
Totdat… de oorlog uitbrak.. Tijmen moest dienen voor het KNIL en Pingky werd samen met haar kinderen en moeder gevangen genomen door de Jap.. het mooie leventje veranderde in een hel.. hun (t)huis werd een matje van 1,60 bij 1,60…
Ze overleven de oorlog.. en de Bersiap periode….behalve Tijmen…Tijmen overlijdt aan de Pakan Baroe spoorweg.
Pingky vertrekt met haar kinderen maar zonder haar mama naar Nederland, waar ze een nieuw bestaan opbouwen… In 1964 leer ik Pingky kennen..
Mijn oma, mijn Indische oma…
mijn Indische oma van de witte bapaobolletjes op de verwarming, de 4711, de potjes 21.. en van zoveel meer..
Een oma die samen met mijn moeder al gedjongkokt in de keuken aan het oeleken was…Oma van wie ik een tik met de pollepel kreeg als ik weer eens uit de pan snoepte..
Ik werd groot en ik leefde mijn eigen leventje, zwevend tussen het Nederlands en Indisch zijn in. De familie groeide en oma Pingky werd ouder…
Oma worstelde met haar verleden, mijn moeder ook.. en ik worstelde met het nu. Ik werd groter, plantte mij zelf in de Nederlandse aarde, trouwde, kreeg kindjes, scheidde…In mijn Nederlandse bodem kwam een scheurtje en heel langzaam baande mijn Indische wortel zich een weg naar buiten. En Oma? Ach oma werd ouder en ouder en stierf iedere dag een beetje..
Oma Pingky valt op 15 maart 2002 in slaap om nooit meer wakker te worden…
Mijn Indische wortel groeide dapper door … Er kwam een knop tevoorschijn en haar blaadjes ontvouwden zich één voor één . Ik begon haar te koesteren..zocht naar dat wat ik zolang verborgen had gehouden..
En nu.. zoveel jaren verder leeft mijn Oma Pingky voort in mijn kookkunsten en vormen wij samen een fijn team.. mijn Indische bloem is ontloken en ik hou van haar.
Oma, binnenkort de zandkoekjes met ananasjam proberen oké?
❤

Oma pingky, mams en ieniemienie mie

Een gedachte over “Mijn Oma, Mijn Indisch zijn..

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: