Het cirkeltje is rond

30 augustus 2015, Chateau Chervix

Het cirkeltje is rond…
Vandaag in de stilte (op die ene brommende houtzaag na dan..)
van de ochtend ga ik nog heel even terug naar gisteren.
Wij waren op doorreis in Frankrijk, de zon scheen en buiten was
het een graadje of 32, in auto iets koeler dankzij de airco.
Het landschap gleed aan ons voorbij en ik werd omarmd door
een gevoel van rust en vrijheid..
In gedachten vloog ik terug naar Nederland,
Naar Bronbeek om precies te zijn, daar waar mijn ouders,
mijn dochter, schoonzoon, broer, schoonzus, mijn nichtje en haar vriendje
de herdenking Pakan Baroe en Birma spoorweg bijwoonden.
Tussendoor had ik contact met een nichtje elders in Nederland, gevoelsmatig maar
ook via de moderne manier van communiceren,
alhoewel dat ook door de lucht gaat..
Even op afstand samen met mensen die mij lief zijn, een mooi en warm gevoel.
Ik kreeg foto’s doorgestuurd waarop mijn ouders stonden
bij het monument dat onthuld was..
Onze opa werd genoemd, ik hoorde zijn naam
zijn naam is vastgelegd… hij heeft een plekje gekregen
hij is thuis, bij ons..
Eindelijk na 70 jaar.
Inmiddels zijn wij al ettelijke kilometers verder,
en het glooiende landschap is veranderd in heuvelachtig
met bossen en meertjes.. Het is nog steeds warm
en het zonnetje danst vrolijk aan de blauwe hemel.
Wat een vrijheid en wat ben ik toch een bevoorrecht mens..
Eind van de dag rijden wij het erf op van Carl een rasechte Londenaar
die inmiddels al 15 jaar hier op dit plekje woont, zo in de middle of nowherek..
De twee border colli’s begroeten ons allervriendelijkst en Carl laat
al pratend his Farmhouse aan ons zien.
Om de haverklap vraagt hij “Do you understand” waarop wij in ons allerbeste engels
antwoorden “yeah wie doe”
De “tour” duurt een klein uurtje, niet omdat het zo groot is maar Carl heeft veel te vertellen.
Hij is trots en terecht, alles is “handmade”
De veranda geeft uitzicht over een weilandje waar kippen, eenden, geitjes en konijntjes rondhuppelen, omringd door bomen. Het straalt rust uit, heerlijk..
Carl laat ons alleen, als er wat is “Just call, I live nextdoor”
Herman laadt de auto uit en onze spulletjes krijgen een plekje.
Telefonisch zijn we niet te bereiken maar “thank God there is Wifi, a bit slow… but.. ” Nog even contact met dochters via de whapp, even melden dat we goed zijn aangekomen en horen hoe hun dagje was.
We besluiten, gezien het tijdstip om ergens iets te gaan eten. De Creperie is nog open maar de muziek staat zo hard dat zelfs het lezen van de menukaart (die buiten hing) niet mogelijk was…. Wij zetten onszelf in de achteruit en verdwijnen stilletjes van het erf.. Dan maar naar de dichtsbijzijnde grotere plaats, 12 km en ca. 20 min. verder stoppen we bij een heus Frans… euh Chinees restaurant.
Heerlijk gegeten, moe maar voldaan rijden we terug, het is inmiddels donker geworden,
de zon heeft plaats gemaakt voor een volle maan, prachtig.
Nog even bellen met pap en mams, hoe was jullie dagje?
Een fijn gesprekje volgt.
Langzaam sluit deze bijzondere emotievolle dag.
Ik krijg nog een berichtje..2 neefjes hebben weer, na
jaren, contact met elkaar opgenomen.. het cirkeltje is rond..
Mooi he opa?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: